PEDREIRA II

(en Meira aos 9 anos, foto feita polo meu pai)

 

Despois de nove anos  largos de delicada reconstrucción por parte de meu pai, ao Pedreira chegoulle, por fin, o día da botadura. Pero para aquela o meu proxenitor xa sabía tanto de barcos, nomes de pezas e madeiras coma se dun carpinteiro de ribeira se tratara, feito que sorprendía bastante aos curiosos cando confesaba que  nunca oficiara de tal cousa pois era perruqueiro, oficio que aprendera de seu pai. E para seguir demostrando que eso da herdanza xenética non era bobada ningunha mencionaba sempre  seu avó  materno, ebanista carpinteiro nunha pequena aldea do nordeste de Francia chamada Yvrench, onde nacera e onde  pasara a súa infancia ata os dez anos.

A ocasión para a botadura foi nunha  espléndida noite de verao no medio da Ría de Vigo. A  cadea de brindis familiares baixo as míticas luces de artificios de Bouzas,  abrían, sen lugar a dúbida, un ronsel de aventuras e desventuras que , polo xeral, remataban co cabreo da miña nai: “ Paco, xa che dicía eu, de non vir… Non, se xa sabía eu que íase levantar mar ó regreso…e ¡ mira, hai mar de fondo!  ¡ O que nos faltaba, levántase néboa ¡ E non tes radio…! se pasa algo estamos vendidos… ¡Non, se esto xa mo sabía eu, ¡maldito barco…!  Calquera día pasa algo e morremos todos  afogados… Mira, Paco, que é un soño que se me repite… ¡E dálle co compás! a min eso do compás non me da confianza ningunha,  ¡ o compás, o compás…! ¡ Vamos, que atrevemento! ¡Eres un inconsciente! ¡Quen me mandaría vir!

 Logo dunhas cantas peripecias, miña nai rematou por non volver a subir ao barco e dáballe carta branca a meu pai para saír a navegar os domingos. Quedaba soia na casa a ler, pois dicía que lle aproveitaba moito mellor que “ os sustos e filigranas do teu pai,” e que ela non tiña necesidade ningunha de pasar semellantes atafegos e  aventuras que, o seu parecer, non habían de ser menos desatinadas que aquela famosa do barco encantado que Don Quixote fixéralle correr a Sancho.

Aínda que teño que recoñecer que algunha vez teño papado medo navegando co meu pai, eu era unha asidua do barco e,  como sempre había quen se apuntaba a estas saídas, o bo ambiente  estaba sempre asegurado. Era obrigado levar  levar algo de comer, e de beber, por suposto, sempre viño.

 Á volta, se se  levantaba vento ou frío,  meu pai sacaba o augardente branca ou de herbas, da casa, con moios anos de solera..  O regreso era o millor. Filosofabamos a fondo convencidos de descubrir grandes verdades e enigmas ao son do ruído do  motor  diesel de 34 cabalos, a tres cilindros e dous tempos, cheirando a gasóleo a rabiar e, a salitre, e a algas que  a esas horas imaxinamos  máis grandes e oscuras.

Recordo un desembarque con moita maraxe nunha das illas das Estelas que rematou coa empanada de congro e coa bola de pan no auga, inservibles para xantar; salváranse as latas e o viño. Tamén recordo unha fructífera sesión de pesca dando volta a Illa Sur de Cíes pola boca Norte con un mar tremendo; unha emboscada entre a néboa pechada e mar calmo no mes de Agosto para chegar a Illa de Ons que rematou, felizmente e cinco horas máis tarde, coa aparición da praia, coma se de unha alucinación se tratara e tal coma predecira  meu pai quen si confiaba no compás. E, como non, lembro a última vez que foramos a Illa de San Simón de final azaroso e rocambolesco..

Os ultimos días do Pedreira  chegaron así, coma quen non quere a cousa, sen avisar. Todo comezara co infarto de  meu pai, do cal repuxérase  con certa facilidade, e co medo que  lle entrara a miña nai, dende aquela, a deixalo saír a navegar

- Pódeche pasar algo, Paco, ese barco non che trae máis que traballo; traballo e mais gastos … Estou farta do barco ¡Maldito barco!

Coa moral do convalecente, meu pai chamoume un día por teléfono para dicirme que vendía o barco por 250.000pts que o vendía barato porque  urxía desfacerse del, pois as novas cotas de amarre no porto de Bouzas ían entrar en vigor para o mes seguinte e que a cousa dos cartos disparábase e que miña nai...xa se sabía. 

Un par de días despois chamou para dicirme que o vendía por 100.000pts. e que se sabía de alguén interetesado. O día seguinte baixara o prezo a 50.000 e de alí a un par de días máis, volveu a chamar para dicirme que o regalaba, se sabía de quen o quería.

Empecei a chamar a algunhas amistades. Un par de amigos foron por alí, pero meu pai dicía que aquel non era un barco para “señoritos de recreo”, que a mantenza do mesmo non era cousa doada, que o seu barco  só o podía entender el, pois ninguén era quen saber reparalo e de darlle o que precisaba, e que, en tales circunstancias,  non ía a atopar a quen llo dar.

 A decisión estaba tomada, ese fin de semana  afundiría o seu barco.

E así foi, trade na man e brocas de 12 ml, cerca da ponte de Rande, a fora-borda do meu irmán ao lado, e pouco a pouco, o Pedreira foi afundindo. Sabedor da ilegalidade que estaba a cometer, meu pai, antes de saír do barco, collera as vellas zapatillas esfarrapadas que tiña para traballar dentro . Poderían flotar e converterse no obxecto delator, o corpo do delito ¿A onde vas con iso?- dixéralle a miña nai.

E o Pedreira afundiu, pero non o suficiente. Cando baixou  a marea, meu pai comprobou con amargura que o pao da cabina quedara a un escaso metro baixo do auga.

 Comezou a non durmir. ¡Como se lle dera por afundir o barco nun sitio de tan pouco calado!, foran os nervios, dicía, e agora…e se pasaba alguén por alí e tropezaba co maldito pao e afundían pola súa culpa...

 Os destinos coincidentes, por veces, fixeron que naqueles días a tragedia acontecera   nun pequeno estanque cerca do Mediterráneo catalán, o afundimento dunha embarcación chea de xubilados, franceses, ademais, compatriotas del; e alí morreran.

- Ai,  teu pai pásase o día pasmado diante da televisión a mirar a noticia  esa dos afogados franceses, e non come, non durme, fálolle e non me contesta… ¡Vai morrer, estase a quedar no chasis! ¡ Hai que facer algo! ¡ Hai que sacar o barco de alí, custe o que custe!

Dito e feito, por unha contía de 350.000 pts, un par de buzos e un remolcador quitaron o Pedreira para levalo a un desgüace.

Miña nai mandou ir a meu pai ó médico por ver de que lle dera algo para recuperarse.

- Ten vostede que durmir, sexa coma sexa, así que tómese estas pastillas. Ten vostede unha pequena depresión,- dixéralle o médico de cabeceira- e dígame, ¿ que lle pasou, algún desgusto?

-Mire, doutor, e que fixen algo moi feo...algo moi malo, algo que está moi mal, moi mal… algo que non se pode nin se debe facer nunca.

- ¿E eso foi  todo o que lle contaches o médico?- dixéralle a miña nai-  Pois con semellante explicación….debiches deixalo ben intrigado.. Pensaría que mataches  a alguén ou que fixeches calquera barbaridade…Pensaría que es un depravado; eso, ou un tolo con dobre personalidade...

-  ¡Como puiden afundir o meu barco! Un barco que é unha cousa tan bonita...Un barco nunca se debe afundir, eso é algo que non se fai, a  eso chámaselle tamén asasinato...¡ou suicidio!