PEDREIRAIII

(BOMBÓM, el gato negro...)

            O gato negro hai que lelo e nada máis,  porque o verdadeiro alcance do relato queda desvirtuado coa intervención doutro tipo de intermediario. E aínda que pareza que non veña a conto vou relataros o  que me aconteceu a  bordo daquel barco chamado Pedreira do cal xa vos falei noutras ocasións, pois sincronicidades do destino  fan que  o partícipe activo desta anécdota  sexa un gato que, por certo, tamén era negro.

 Zarpáramos un venres polo San Martiño de madrugada dende o porto de Bouzas cara as Illas Cíes. A mañá da outonía viña fresca e tinguida dunha luz nítida e espléndida.  Meu pai, segundos antes de saír, preguntaralle a Xurxo, meu irmán, se collera a empanada do maleteiro do coche. Asentiu este  coa cabeza direccionando a mirada sobre a escotilla que permitía acceder a un espacio que se aproveitaba entre as cadernas do casco, especie de bodega que utilizabamos frecuentemente para gardar os víveres.

Dispuxemos de todo o necesario para intentar co curricán. As veces caían rinchas ou agullas. Cando levabamos un bo rato de navegación, comezamos a escoitar golpes no interior do casco. Paramos motores cheos de incerteza. Xurxo  abriu a escotilla da bodega e meteu  a cabeza.

-¡ Que carallo fai este gato aquí! ¡Un gato!

            Quixen comprobar o que estaba a afirmar e achegueime ata alí. Efectivamente, no fondo do recuncho escuro brillaban, danzantes, dous ollos verdes. Meu irmá meteu a man co obxectivo de por a empanada e a bola de pan a salvo, pero o animal, furioso e  a velocidades de vertixe, largoulle uns rabuñazos no brazo. Cerramos a escotilla violentamente, temendo que saíra de alí entolecido como estaba ¿Que se podía esperar dun gato  fora de si sobre unha cuberta  de oito metros de eslora?

Os chimpos e golpes que o animal pegaba eran cada vez máis fortes. Adeus, empanada  -pensei.

            Recollemos toda a artillería de tanzas e anzós, pois o acontecemento tíñanos en tensión; os ánimos xa  non estaban para a pesca.

Ao chegar ás Illas, amarramos no peirao. Meu pai abriu con moito aquel a escotilla e marchamos do barco renunciando á empanada. Agardábamos a que o gato, ao sentirse so, acabaría abandonando a súa condición de  intruso e  inoportuno polizonte. Detrás das dunas e  cun ollo posto no barco, abrimos e repartimos un par de latas de alcriques; era todo o que dispuñamos - dixo meu pai:

-As conservas a pau seco,  saben a pouco aínda que tomes un cento.

De seguida a situeta do gato cruzou  lixeira e con discreta elegancia o peirao  para desaparecer, furtiva, detrás da construcción pechada e solitaria. Exceptuando un pequeno barquiño  que fondeara  no outro extremo da praia, estabamos sos. Cando volvemos ao barco comprobamos a desfeita da empanada, recollemos os desperdicios e os deixamos á intemperie, alimento para gaivotas.

            Pichocho, nativo  e único habitante permanente das illas, veu canda nós, fiel  á botella de augardente  coa  que meu pai  agasalláballe cada vez que iamos alí.

Sobrevivente de linguaxe persoalísima e  forxada na intemperie de soliloquios, levantou o chapeu en xesto de cortesía  e dixo o que tiña que dicir.

-¡Raio trouxo o mouro, carallo! ¡O jato, rediós! ¡Que mouro fuxiu por alí, pa tras!

            Comunicounos que se sentía inquedo, pois mirara un gato negro e que nas Illas traían mala sorte. Contámoslle que estabamos practicamente sen comer a conta do bicho e pedímoslle que nos acompañara por ver se eramos capaces de coller algún polbo. Non deu mostra de escoitar a nosa suxestión e pegando  grandes tusidos explicounos que tiña a cabeza e o peito anjurruñidos, e que a gripe case acaba con el días atrás. Agradeceu o augardente e foise para a súa chabola a facerse  unhas queimas que o ían poñer novo.

            Decidimos ir sos á captura dos polbos. Non queriamos  renunciar a pasar a noite no Pedreira. Eso, durmir alí, espertar nas Illas e respirar aquel aire salvaxe e limpo da mañá. De seguro que colleríamos algún polbo; coceriámolo a bordo e comeriámolo con sal e aceite.

            Soupemos que  íamos quedar sen cea cando a luz da tarde comezou a esvaer, logo de levar unhas cantas horas patexando sobre as rochas e remexendo nas pozas. De súpeto, descubrimos que entre as fendas  quedaban, alegremente atrapados, uns peixiños  de pel viscosa e parda. O mimetismo  coas rochas  eran dunha  perfección extraordinaria. Houbera sido difícil dar con eles se non fora polo ruído que facían . Abrían  e pechaban as branquias; podíamos escoitar a súa respiración. Deducimos que   esperaban pacientemente  a subida do nivel do mar, polo  que chegamos á conclusión de que eran peixes anfibios. Comezamos a sacalos fora cos ganchos de ferro. A pesar da resistencia que amosaban,  marchamos cunha chea deles dispostos a facernos unha boa cea co producto.

Tocoume a min  abrilos para quitarlles as tripas.  Pero aqueles bichos non eran como calquera outro peixe que  logo de pasar un tempo fora da auga vai amouchando, perdendo forzas e morrendo. Movíanse cheos de vida  escorregando das  miñas mans  e, cando conseguía destripalos, seguían  rabiosos pegando brincos. Semellábame que  unha chea de ollos  saltóns estaban a mirar para min, e que  o facían con toda a  ira do mundo. Empecei a sentir que estaba cometendo un acto atroz.. Ao metelos con auga  para lavalos, algún comezou a nadar violentamente a pesar de ter o ventre aberto, e,   mentres remexía coa man no caldeiro para lavalos, un deles traboume nun dedo. Peguei un grito  horrorizada.

Seguiu meu pai coa  faena mentres fun ao botiquín a facerme unha pequena cura de urxencia. Minutos máis tarde, quedamos sen palabras ao comprobar que os peixes daban o último coletazo no momento de entrar en contacto co aceite ben quente da tixola.

Famentos coma estabamos, o cheiro que  botaba aquela fritura pareceunos exquisito. Pero cando comezamos a comer, este fíxose denso; acto seguido, pesado e finalmente,  noxento.  Ningún de nós  foi capaz de seguir comendo naquela  textura xelatinosa e chea de espiñas. Botamos aquel fracaso de menú a ceo raso,  no mesmo sitio onde deixaramos a empanada, cerca  dun montón de nasas que  había arrombadas sobre o peirao. Con certo desacougo, dispuxemos os sacos de plumas  na cabina do Pedreira.

 Tardei en coller o sono. Os latexos do corazón ían marcando o ritmo no dedo mancado cunha dor débil pero persistente. O frío  facíase sentir  atravesando a beleza metálica da luz nocturna. A  lúa, dilatada en exceso, reflectía no mar; o ceo furado de estrelas daba testemuña da súa inmensidade ilimitada. Botei un ollo afora, e, por un instante, pareceume ver a silueta negra do gato detrás das nasas, pensei que iría comer no resto dos peixes.

Espertei a media noite coa necesidade de liberarme dun mal soño. Un suor frío  percorríame de arriba abaixo. Fixen o exercicio de recrear e traer á consciencia as imaxes e emocións daquel soño: os peixes abandonaban as  rochas a chimpos e viñan canda nos, subían ao Pedreira e eramos obxecto dunha lexítima vinganza: ¡Horror! trababan en nós, así, durmidos e confiados como estabamos.

Incorporeime para pescudar fora, na noite, que permanecía magnética. A  lúa percorrera media bóveda celeste, intensificándose o azul profundo e eléctrico. Unha vez máis pareceume ver a silueta esquiva ao fondo, saltando entre as nasas.

Espertamos coa primeira luz da mañá. Pichocho avanzaba a paso lento sobre a duna,  arrastrando unha estela de sombra  Dende alí fíxonos un xesto coa man. Non levaba o chapeu. O  pelo, cano e amarelento pola queima do sol, íalle un pouco longo. Cos ollos postos na lonxanía do horizonte, camiñaba agora polo peirao onde  tiñamos o Pedreira.

  Entón fíxome un aceno para que me acercara  ata  as nasas onde tiraramos  o resto dos peixes  Aos seus pés e con aspecto deplorable estaba o gato. O sangue aínda conservaba certa viscosidade carmín sobre o pelo negro. As vísceras asomaban  por un costado do ventre, húmidas e brillantes. A cabeza  parecía deformada, cunha parte do  cranio  ao aire e coa  boca aberta.  Mirei para Pichocho buscando unha resposta a aquela escena miserenta

-         O jato foi dar nas  alemañas, rediós que noite me deu o maricón

Sen chegar a comprender moi ben o que quería dicirnos, contámoslle o da captura dos peixes, e que xa marchabamos. Entón, coa a pel  da cara, se cadra, máis avermellada  que nunca, comezou a pegar gargalladas

  

 -¡ Ai, carallo de deus, ir a coller demos ¡ !Demos! ¡Demos, non se poden tocar!

¡ Ai miña nai!

 

Minutos máis tarde estabamos de camiño para o Porto de Bouzas. Regresabamos  sen mediar palabra, reflexivos e taciturnos, sobre un mar tranquilo e luminoso. Mirei para Xurxo que levaba o entrecello engurrado. Boteille un sorriso de como quen no quere a cousa. Despois de todo, esperábanos  un bo chocolate con churros ao chegar a terra.