( fotos hechas por mi padre)
O
PEDREIRA
Lémbrome da cara de cabreo de meu pai, entrando pola porta da casa
mentres toda a familia o agardaba para xantar.
Unha vez máis chegaba tarde. Nunca
levou moi ben iso de ter que controlar o tempo e, aínda hoxe, segue a
dicir que os reloxos estórbanlle e que por iso non os leva.
O atraso, tratándose dun
domingo, xustificábase por ser o
día que consagraba exclusivamente á reconstrucción dun pequeno barco mariñeiro
de oito metros de eslora.
Pagara por el pouco máis do
valor das escrituras e do motor diesel de 34 cabalos, a tres cilindros e dous
tempos. O resto era unha auténtica
ruína, un esqueleto que podrecera lentamente
nas augas do porto de Ribeira, onde ficara semi abandonado.
O certo era que, meu pai, aquel
día entrara cabreado porque viñan de lapidar o seu barco; e daquela, o traballo
de varios domingos. Pero, como para grandes males, grandes remedios, tapou
cunhas bolsas de plástico negras o letreiro da cabina onde poñía: “Pedreira”,
convencido de que así, o barco, quedaría preservado das ideas peregrinas que, a
causa do seu nome, podían chegar a iluminarse nas mentes da rapazada, amante da
relación entre semántica e
puntería.
A reconstrucción do soño do meu pai
levoulle nove anos, durante os cales
paseou por Vigo adiante o seu
Pedreira sobre a baca do Renault 12,
destripado e en anacos. E desde Bouzas, onde tiña o barco varado, ata a Baixada
á Salgueira, ían vías, cadernas, banzos e vaos para o taller do domicilio
familiar onde medía, cortaba, mollaba, quentaba e retorcía todo tipo de
madeiras, preferiblemente, as de acacia de pico.
Os amigos soían preguntarme: “¿Cando remata o barco teu pai?”
Chegáronse a facer apostas, e houbo, incluso, quen afirmaba que non ía
rematar nunca porque, o que realmente o
facía feliz, era o proceso da reconstrucción no que podía seguir alimentando a
ilusión de saír, algún día, a navegar.
Moi interesante, moi interesante...
ResponderEliminar